Welke relatie hebben wij?
dinsdag 9 maart 2010 door Saskia Houben/ adviseurHet is enorm druk in de stationshal van Utrecht, zoals altijd. Mensen kijken om. Ze roepen: ‘lachen’, maar vragen zich volgens mij vooral af wat onze relatie is. En wat de reden is van deze vreemde fotoshoot, midden tussen de mensen.
Vandaag was het zover, de aftrap voor de nieuwe bloggers van Actiz. En een eerste terugkombijeenkomst voor de bloggers die al een paar maanden bezig zijn. Ik begeleid op dit moment één van hen en zij biedt mij wekelijks een kijkje in de zorgwereld. En niet alleen mij; iedereen kan op www.mijntijdvoordezorg.nl lezen over de échte wereld van de zorg. En die verschilt behoorlijk van hetgeen we door de media voorgespiegeld krijgen. Ik geniet wekelijks van de verhalen en krijg er energie van. Ik vind het heerlijk dat ik een bijdrage kan leveren aan dit mooie project.
Nu ga ik een tweede blogger begeleiden. Zijn eerste verhaal verschijnt binnenkort. En ik verwacht dat dit de start is van nog meer mooie verhalen. Om die reden werden hij en ik op de foto gezet. De start van onze prille werkrelatie werd hier vastgelegd.
Resultaatgericht en bescheiden. Het zijn karaktereigenschappen die mij sinds jaar en dag typeren. Prima eigenschappen zou je denken. Maar 2010 is het jaar van accountability. Goed werk afleveren en daarmee netjes de communicatiedoelstellingen behalen is niet voldoende. Zelfs als ik een duidelijke bijdrage lever aan de organisatiedoelstellingen schiet ik als communicatiedeskundige tegenwoordig tekort. Ik ga dan namelijk voorbij aan een essentieel onderdeel van het vak: aan het inzichtelijk maken van die bijdrage. 
Op woensdag 24 februari hield het 
De discussie rondom marktwerking is niet interessant. Je ziet iedereen een mening hebben, vooral over of je überhaupt wel of niet van marktwerking kunt spreken. Of het geïnitieerd of juist wordt tegengewerkt door de overheid. Of de zorg efficiënter dan wel klantgerichter kan. Bij deze discussies wordt in uitersten en ultiemen gesproken; als we het zó doen, dan wordt alles beter. En we gebruiken termen als efficiëntie; termen die onrijmbaar lijken met deze emotiegestuurde branche.
Ik heb het uit. Vanuit het werk zijn we gestimuleerd Tribes (van Seth Godin) tot ons te nemen. In het begin heb ik me even door het hoge ‘Yes we can’-gehalte moeten worstelen. Maar toen ik eenmaal door het über-Amerikaanse heen kon lezen, verschenen een heleboel prikkelende, ja zelfs inspirerende passages. En mooie oneliners als:
Een goede adviseur is sterk in het stellen van vragen. “Jij zet mij altijd aan het denken”, zei een manager tegen mij. Na afloop van het gesprek stapte ik blij in de lift. Ik beschouw die opmerking als een compliment. We spraken over de successen van het afgelopen jaar. Ik verwonderde mij een tikkeltje dat de manager na mijn vraag wat de sleutel was tot succes, als antwoord gaf: “Dat weet ik niet”. 
Wanneer mag je opnames maken met een verborgen camera? Is overvaljournalistiek toelaatbaar en mag je stiekem vakantiefoto’s nemen van een prinselijk paar? Op deze vragen gaf Wouter Hins, bijzonder hoogleraar pers-, omroep- en mediarecht aan de Universiteit van Leiden, op 4 februari antwoord in een lezing van het Studium Generale. 
Sluipenderwijs veranderen normen en mores in communicatie. Tien jaar geleden wilde een internet opdrachtgever een nieuwe directie benoeming melden via email. Ik viel nog van mijn stoel. Zo’n bericht? Daar roep je de medewerkers voor bij elkaar. Dat vertel je persoonlijk, vond ik. De email ging uit. Er ontstond geen commotie, de medewerkers vonden het gewoon. Gebruik van social media is nu heel normaal. Geliefden zeggen relaties op via sms of email. 
Het is vrijdagmiddag en de vriend van mijn collega komt haar ophalen. We hebben elkaar nooit eerder gezien, dus schudden we elkaar de hand en stellen onszelf aan elkaar voor. “Jij bent vast de vriend van mijn collega!” “Dat klopt, en jij moet Linsy zijn.“ Mijn collega en haar vriend gaan weer snel weg, want ze hebben een afspraak. “Fijn weekend! Tot maandag en euh… tot ziens!”