Wanneer mag je opnames maken met een verborgen camera? Is overvaljournalistiek toelaatbaar en mag je stiekem vakantiefoto’s nemen van een prinselijk paar? Op deze vragen gaf Wouter Hins, bijzonder hoogleraar pers-, omroep- en mediarecht aan de Universiteit van Leiden, op 4 februari antwoord in een lezing van het Studium Generale. Lees de rest van dit artikel »
Sluipenderwijs veranderen normen en mores in communicatie. Tien jaar geleden wilde een internet opdrachtgever een nieuwe directie benoeming melden via email. Ik viel nog van mijn stoel. Zo’n bericht? Daar roep je de medewerkers voor bij elkaar. Dat vertel je persoonlijk, vond ik. De email ging uit. Er ontstond geen commotie, de medewerkers vonden het gewoon. Gebruik van social media is nu heel normaal. Geliefden zeggen relaties op via sms of email. Lees de rest van dit artikel »
Het is vrijdagmiddag en de vriend van mijn collega komt haar ophalen. We hebben elkaar nooit eerder gezien, dus schudden we elkaar de hand en stellen onszelf aan elkaar voor. “Jij bent vast de vriend van mijn collega!” “Dat klopt, en jij moet Linsy zijn.“ Mijn collega en haar vriend gaan weer snel weg, want ze hebben een afspraak. “Fijn weekend! Tot maandag en euh… tot ziens!” Lees de rest van dit artikel »
De Raad voor de Volksgezondheid en Zorg brengt vandaag een advies uit aan de ministers Klink en Plasterk over de opleiding geneeskunde aan de Nederlandse universiteiten. Vanochtend hoorde ik bij het NOS-journaal dat één van de kernpunten in het advies is dat de numerus fixus (= limiet op het aantal studenten) afgeschaft moet worden. Daarvoor in de plaats moet selectie ‘aan de poort’ komen. Selectie op basis van cijfers. Zelden heb ik me zo geïrriteerd aan een advies van een commissie. Ik vind dit héél slecht. Ook vanuit het oogpunt van communicatie. Lees de rest van dit artikel »
Hoe krijg je mensen de trein in? Een aantal collega’s van me houdt zich op dit moment bezig met die vraag. Nou ik weet het antwoord… Ik was laatst namelijk in Amsterdam. Ik moest voor een klant in Den Helder en Nieuwe Niedorp een aantal interviews afnemen en als Venlose ben je dan ‘in de buurt van Amsterdam’. En als je er dan toch bent, en om de spits te vermijden ga je daar ‘s avonds eten bij je hoogzwangere vriendin. Lees de rest van dit artikel »
Het is over. Afgerond, klaar, fini en voltooid. Het is officieel; BIJDEHAND is niet meer…
Ik weet nog precies hoe het begon. Een kennismakingsgesprekje met Noud Bex. Allemaal een beetje zenuwachtig… want ja, hij is toch wel de man die er verstand van heeft. En als beginnend communicatiebureau konden wij wel wat tips gebruiken. “Zo dames, en wat is jullie doel? Wat willen jullie na die vier maanden bereikt hebben?” Hmh… dat was meteen een schot in de roos. We hadden al uren zitten kibbelen over een leuke naam en een leuk logo. Maar een doel? Nee, daar hadden we nog niet over nagedacht. Het bleek dat we er nogal wat verschillende doelen op na hielden. De een vond het belangrijk dat iedereen een goed gevoel had over de bureauperiode en de ander had liever tevreden opdrachtgevers. Maar, zoals wij allemaal weten: een doel moet meetbaar zijn. Gevoelens vielen dus af. Tevreden opdrachtgevers waren natuurlijk een must. Maar wanneer zijn ze tevreden? We hebben besloten te gaan werken met evaluatielijsten waarop onze opdrachtgevers ons punten konden geven. Ons doel? Door alle opdrachtgevers beoordeeld worden met minstens een acht! Lees de rest van dit artikel »
Zaterdag tijdens het boodschappen doen dwaalden mijn gedachten even af naar vroeger. Het schoolplein: Kleine Richard en een pak kaartjes omwikkeld met een elastiekje. Drie Marciano Vink stond gelijk aan één Arnold Scholten. Twee decennia later staan er weer hordes kleine (en wat grotere) ventjes driftig te ruilen. Jawel, de tijd van voetbalplaatjes is weer aangebroken. Albert Heijn wist er vorig jaar 100.000(!) extra huishoudens mee naar zijn winkels te lokken. Maar wat doet AH anders dan de Plus met zijn voetbalkaartjes twee jaar geleden? Of Super de Boer met zijn voetbalpoppetjes? Lees de rest van dit artikel »
Als m’n wekker gaat (en nog eens, en nog eens), zet ik altijd de radio aan: helpt me bij het wakker worden en als ik eenmaal wakker ben, hoor ik gelijk wat het nieuws van de dag is. Vanochtend 3 items achter elkaar op het Radio 1 Journaal waarin eerlijkheid het verbindende element was: een woordvoerder van de Samenwerkende Hulporganisaties die vertelt dat ze met behulp van de Rekenkamer eerlijk zullen zijn over de besteding van het voor Haïti gedoneerde geld. Staatssecretaris Heemskerk die vindt dat aanbieders van SMS-diensten eerlijk moeten zijn over de kosten van hun diensten. En het nieuwe FoodWatch dat vindt dat voedselproducenten eerlijk moeten zijn over wat er in hun producten zit. Tot voor kort was transparant nog in de mode, nu is eerlijk blijkbaar het nieuwe zwart.
Succes heeft vele vaders en mislukking is een wees. Wie goed om zich heen kijkt, ziet daar veel voorbeelden van. In organisaties, maar nog vaker als organisaties moeten samenwerken. Twee voorbeelden. We vragen een burgemeester de leiding te nemen over gebiedscommunicatie. Die zegt klip en klaar: “Als aan deze en deze voorwaarde is voldaan, zal het succesvol worden. Alleen dán ga ik aan die kar trekken.” Ik vind dat in ieder geval duidelijk. Soms zijn allerlei partijen het eens over uitgangspunten en boodschappen, maar is onduidelijk wie regisseur wil zijn, wie het leiderschap naar zich toe wil trekken. Ik las deze week in een mail bij een concept-visie: “Het ministerie is niet ingegaan op onze argumenten om de coördinerende rol naar zich toe te trekken. Mogelijk heeft het ministerie andere actoren in gedachten, maar dat blijft onhelder.” Lees de rest van dit artikel »
Nu 500 euro kado bij een hypotheek. Koop een plant en win een relaxvakantie. Koop een staatslot en krijg een reischeque. Op zich niet nieuw, maar drie van dit soort campagnes in één week? Is het omdat mensen in januari krapper bij kas zitten of wordt dit vaste prik in deze economische crisistijden?