‘Marktwerking maakt zorg tot interim paradijs‘ kopte SKIPR vorige week donderdag. Bijna een op de tien interim-managers is werkzaam in de gezondheidszorg. Daarmee is de zorg de sector die de meeste interim-managers telt. Volgens SKIPR te danken aan de behoefte aan specifieke project- en programmamanagers. Dit vanwege scherpere eisen van de wetgever aan de risicobeheersing naar aanleiding van de invoering van de basisverzekering. (meer…)

Het is enorm druk in de stationshal van Utrecht, zoals altijd. Mensen kijken om. Ze roepen: ‘lachen’, maar vragen zich volgens mij vooral af wat onze relatie is. En wat de reden is van deze vreemde fotoshoot, midden tussen de mensen. (meer…)

De discussie rondom marktwerking is niet interessant. Je ziet iedereen een mening hebben, vooral over of je überhaupt wel of niet van marktwerking kunt spreken. Of het geïnitieerd of juist wordt tegengewerkt door de overheid. Of de zorg efficiënter dan wel klantgerichter kan. Bij deze discussies wordt in uitersten en ultiemen gesproken; als we het zó doen, dan wordt alles beter. En we gebruiken termen als efficiëntie; termen die onrijmbaar lijken met deze emotiegestuurde branche.

Ik vind het veel interessanter om te praten over de nieuwe blik op de zorg, ingegeven door de veranderde maatschappij.

Als de wereld verandert, veranderen de regels. En als je vast blijft houden aan de regels van gisteren om het spel vandaag te spelen, zit je vast.

(uit Tribes van Seth Godin).
(meer…)

De Raad voor de Volksgezondheid en Zorg brengt vandaag een advies uit aan de ministers Klink en Plasterk over de opleiding geneeskunde aan de Nederlandse universiteiten. Vanochtend hoorde ik bij het NOS-journaal dat één van de kernpunten in het advies is dat de numerus fixus (= limiet op het aantal studenten) afgeschaft moet worden. Daarvoor in de plaats moet selectie ‘aan de poort’ komen. Selectie op basis van cijfers. Zelden heb ik me zo geïrriteerd aan een advies van een commissie. Ik vind dit héél slecht. Ook vanuit het oogpunt van communicatie. (meer…)

De kranten staan vol met de ene ontslaggolf na de andere. Uitermate treurig, of toch niet?De zorg staat namelijk te trappelen om mensen. Zie daar dé kans. Dat dacht minister Donner ook, maar die kreeg al snel kritiek vanuit de zorg zelf. ‘We voelen er niets voor om jan en alleman zomaar aan het bed te zetten’, schrijft Trouw. ‘Je kunt niet iedereen zomaar met patiënten laten werken’, kopt het AD. De keuze voor de zorg moet tenslotte wel uit het hart komen. (meer…)

“Keuzevrijheid leidt tot stress.” Dat moeten verschillende ministers in dit kabinet gedacht hebben bij het ontwikkelen van hun jongste plannen. Ga je bijvoorbeeld trouwen, dan wordt het je nu nog lastiger gemaakt om op die keuze terug te komen. En wil je een medemens helpen en kies je er voor om na jouw dood een orgaan te doneren, dan moet je daar extra moeite voor doen. Maar wat dan wel weer gemakkelijk is: jouw medische gegevens komen zonder enige inspanning sowieso in een elektronisch patiëntendossier, tenzij je dat écht niet wilt! (meer…)

Bij veel zorginstellingen kun je op de site lezen dat de cliënt bij hen centraal staat. ‘Wij werken cliëntgericht’, luidt het motto. Maar wat houdt dat dan in? Sommige zorginstellingen geven ruimte aan de keuze van de cliënt, tenminste…binnen het aanbod van producten en diensten. Andere instellingen luisteren écht naar de patiënt, bijvoorbeeld door continu en steekproefsgewijs naar zijn wensen te vragen. Zoals het Atrium ziekenhuis in Heerlen. En wat blijkt? Hun cliënten willen vooral verbetering in bejegening. Uiteraard willen ze ook goede zorg, maar over het algemeen is er veel vertrouwen in ieders specialisme. Ze willen dat de behandelende specialist aandacht geeft aan de persoon achter de ziekte en ze willen zich gekend/erkend voelen. Dat is concreet! En zelfs vertaalbaar naar afspraken waarop specialisten en andere medewerkers van het ziekenhuis kunnen worden aangesproken. (meer…)