Geheel toevallig kwam ik laatst met m’n kopje thee en een vers knisperende Metro terecht in de stiltecoupé van de trein Eindhoven – Maastricht. Het blijft lastig daar, zo blijkt. Wat ik denk? Ik denk dat wij Nederlanders niet gemaakt zijn voor zo’n uitvinding als de stiltecoupé… Wij moeten communiceren.

Oma reist met haar twee kleinkinderen. Ze stapt de coupé binnen en schrikt een beetje van de grote S op het raam.
“Oh, dit is eigenlijk niet handig, dat we hier gaan zitten. Hier mag je niet praten.”
“Nou, mama zei laatst toch dat ik teveel praat”, komt kleinzoon met de briljante oplossing.“Dus ik hou m’n mond wel even dicht.”

Achter me gaat ergens tussen Weert en Roermond heel hard een mobieltje. Swingend deuntje, dat wel. De eigenaresse neemt haastig op. “Hallo? Ja, nee. Ik zit in de trein. In de stiltecoupé. Maar zeg maar even snel.” Ze kletst er vervolgens minutenlang lustig op los. De jongen schuin tegenover mij rolt met z’n ogen naar zijn vriend, die naast me een boek zit te lezen.

Dan gaat tussen Roermond en Sittard de hippe iPhone van de jongen met de rollende ogen. Zijn wangen kleuren lichtrood. Hij besluit toch op te nemen. “Hallo? Ja. Nee, ik ga die laptop niet kopen. … Omdat ik geen 170 euro extra ga betalen voor die uitbreiding. … Oh? Ja. Dat zal wel. … Misschien. … Nou, dat komt nu niet echt goed uit. … Omdat ik nu eigenlijk niet kan bellen. Ja. Oké. Dag.”  Zijn vriend kijkt hem vragend aan. De jongen met de rollende ogen haalt zijn schouders op. Want hij mag niet praten in de stiltecoupé.

We rijden station Sittard binnen. Een bankje verderop is een man in slaap gevallen. Hij snurkt. Zachtjes, maar duidelijk hoorbaar. Een snurker in de stiltecoupé… Ik vraag me af: mag dat dan wel?

Ze zeggen wel eens “je krijgt nooit een tweede kans voor een eerste indruk”. 
Ik ben het met ‘ze’ eens hoor! Daar hoor je mij niet over, het gaat mij er alleen om wat je met die eerste indruk doet.

Tijdens de afgelopen Bex*inspiratiedag hebben we mogen genieten van de workshop zakelijke omgangsvormen en etiquette. Ook hier kwam ‘de eerste indruk’  uitgebreid aan bod. Hoe wil je overkomen? Hoe kom je over? Door je op een bepaalde manier te kleden schep je verwachtingen. Dat is dus de eerste indruk. De verwachting die je door je uiterlijk creëert bij een ander. Op het moment dat je zakelijk gekleed gaat, zal je met andere mensen in gesprek raken dan wanneer je in een trainingspak loopt. Allemaal door de verwachtingen die je outfit schept.

Ik zie het als een soort hobby om mezelf steeds als een ander ‘type’ neer te zetten. Niet om me anders voor te doen dan ik werkelijk ben, maar ik match mijn kleding graag met mijn bui. Wanneer ik uitga loop ik soms op mijn gympen, baggy broek met een simpel T-shirt, de volgende keer zijn het pumps en een girly-jurkje. Wat me dan opvalt is dat je eigenlijk altijd in gesprek raakt met mensen die dezelfde stijl dragen als jij zelf. Weer die verwachtingen… Je maakt zelfs contact met mensen waarmee je overeenkomsten denkt te hebben, gebaseerd op uiterlijke schijn.

Natuurlijk wordt de eerste indruk niet geheel gevormd door het uiterlijk. Het gaat ook om wat je zegt en wat je doet. Een goede eerste indruk maken is belangrijk, het beïnvloed de relatie met een persoon. Maar mensen interpreteren veel naar aanleiding van het eerste contact. Soms klopt het, vaak klopt het niet.

Daarom vind ik de tweede indruk nog veel belangrijker. De tweede indruk is niet perse het eerst volgende contact, het kan ook wat langer duren. Maar tijdens de ‘tweede indruk’ kun je de eerste indruk laten bevestigen of laten bijstellen. Je kan laten zien wie je echt bent. Daarom zeg ik graag tegen ‘ze’: “je krijgt altijd wel een tweede kans voor een goede indruk!”

Heel anders zie je dat in Amerikaanse tv-programma’s als ‘Style by Jury’. Daar verschijnt een dame of heer – meestal zijn het dames, ik weet ook niet waarom – zonder het te weten voor een kritische jury van doorsnee Amerikanen. Zonder het te weten, want de jury zit namelijk achter een geblindeerd raam. Negen van de tien ‘slachtoffers’ blinken uit in het dragen van belachelijke kleding, hebben een kapsel dat over tien jaar wellicht weer retro is en hun gebit is blijkbaar ook niet om over naar huis te schrijven. Kortom: één grote ramp. En de jury is niet te belabberd dat in krachtige bewoordingen te beamen, het ‘slachtoffer’ happend naar adem achterlatend. De dame in kwestie wil daarna maar al te graag een en ander aan zichzelf laten veranderen. Hippere kleding? Kan ik me indenken. Een vlotter kapsel. Prima. Maar een nieuw gebit? Ik zal niet zeggen dat het nooit nodig is, maar de gemiddelde Amerikaan denkt blijkbaar dat een mooi gebit bestaat uit kaarsrechte, ultrawitte tanden. “O my god, amazing”, hoor je het ‘slachtoffer’ vervolgens zeggen vanuit de tandartsstoel. En ik denk hetzelfde, maar dan zonder “amazing”. Maar goed: het ‘slachtoffer’ ziet er na de metamorfose jaren jonger uit en ze leeft nog lang en gelukkig.

De Indianen in de binnenlanden van Suriname hebben hiervan helemaal geen weet. Ze beschikken waarschijnlijk niet eens over een tv. En hebben ze er wel één, dan maken ze zich volgens mij nog niet druk om hun looks en zeker niet om hun leeftijd. Ze kennen het begrip leeftijd namelijk niet. Althans, dat lees ik deze week in de blog van Lucia Baboelal-Thakoer. De Surinaamse zorgmanager uit Den Haag beschrijft wekelijks haar praktijkervaringen op de website van de realiteitscampagne ‘Mijn tijd voor de zorg’. Deze week vertelt ze over haar bezoek aan een indianendorp, tijdens een vakantie in Suriname. Na het lezen, komt er slechts één gedachte in me op: “Wat is het fascinerend om je eigen leeftijd niet te kennen.” Om gewoon te leven en niet steeds te hoeven denken: “Goh, nog vijf jaar. Dan word ik Abraham.” Om puur te worden gewaardeerd vanwege je ervaring en wijsheid. Ik denk dat dat zeer rustgevend zou zijn voor heel veel mensen in de westerse samenleving.

Rampreis
Het vrouwenblad Primo heeft het over de Costa del Crime. Een kwart van de Nederlandse vakantiegangers is slachtoffer van een misdrijf. Met hun camera’s, creditcards en cash geld op zak zijn Nederlandse toeristen ook dit jaar een geliefd doelwit voor zakkenrollers en ander gespuis. Niet voor niets is de zomervakantie de gevaarlijkste periode van het jaar…In Flair werd een rugzakreis een rampreis. “We konden wel huilen van ellende. Twee lekke banden, een voedselvergiftiging, een beroving en een politiecel, een paardenbeet, een bultenkop, een lege accu, een staking en dichte mist.” Margriet gooit het over een andere boeg, maar maakt ook van wat iets moois kan zijn een probleem; ‘From Sydney with love’, heet het artikel. Tips hoe je een lange afstandsrelatie kunt overleven. Als de liefde van je leven namelijk aan de andere kant van de wereld woont, komt het aan op een sterke basis, veel vertrouwen en een praktische instelling om die liefde op afstand te doen slagen. En, je moet er veel voor opgeven…

Allemaal in één week
Dit zijn de onderwerpen van een aantal vrouwenglossy’s die allemaal in dezelfde week zijn verschenen. Vakantie is niet iets om naar uit te kijken, zo lijken de redacties te willen zeggen. Voorlopig dus maar niet meer op vakantie. Of je abonnement opzeggen…Van deze verhalen word je namelijk niet vrolijk. Wat doe jij, blijf je deze bladen lezen en laat je je ontmoedigen of lees je deze prietpraat en laat het langs je heen glijden en ga je gewoon zelfverzekerd op vakantie? Ik doe dat laatste!

Genot

Je hebt geen tv meer nodig, je hoeft niets meer af te spreken en een boek hoef je ook niet meer te lezen. Ik zit bij de poezenbeesten en word vermaakt. Het is lachen want ze spelen er lustig op los met hun eigen staart, een stofje of een draadje van een handdoek. Het is ook interessant; vanaf 9 weken ontwikkelen kittens hun karakter. Dieren zijn net als wij denkende en voelende wezens en alle wezens hebben het aangeboren vermogen om met elkaar te communiceren. Kittens weliswaar zonder geluid, want het mauwen van kleine poesjes is een soort gepiep. Via hun eigen communicatiekracht bepalen ze hun onderlinge verhoudingen en laten ze aan mij zien hoe vrolijk ze zijn.

Laat dit plezier niet alleen aan mij over en zorg dat journalisten geen zielige stukjes meer over kittens hoeven te schrijven. Gun poesjes een mooi leven, bezoek een asiel en neem er een in huis.

Een uurtje google’en naar dit soort fouten vind ik zelf echter een hele amusante bezigheid. Wij Nederlanders blijken van goede wil om sympathieke woorden te creëren, zoals ‘eensgezinswoning’, ‘lidteken’, en ‘orgineel’. En met ‘enigste’ en ‘zo optimaal mogelijk’ maken we graag duidelijk dat we erg ons best doen. Onze cabaretiers doen vaak wat met die gedrevenheid, ook op taalkundig gebied. Fred van Ria (Draadstaal) windt zich uitermate op over zoonlief, ‘geboren en gewogen’ in Nederland, die ‘nota bij de benen’ slechter Nederlands spreekt dan zijn allochtone klasgenootjes. En Bert Visscher heeft het helemaal gehad met al die overbodige luxe thuis, handen vol met klauwen kost dat allemaal.

De mooiste uitspraak hoorde ik van een aardige verkoopster die me onlangs op het hart drukte dat ik met mijn aankoop het goede doel steun. Zinloos geweld, was de welverdiende bestemming van deze actie. Oef, dat stelt gerust. Nee, in plaats van frustratie bezorgen dit soort onoplettendheden mij een brede glimlach!

Ps. veel meer leuke voorbeelden vind je als je googlet op ‘versprekingen’ of ‘verhaspelingen’. Op de website van Onze Taal, met veel links naar grappige sites, kun je al eens polsstokhoogte nemen. Verhaspeling.nl, met foute quotes van BN’ers, steekt er wat mij betreft met kop en schotel bovenuit.

Kleine gebeurtenissen worden paginabreed uitgemeten. Interessant nieuws of niet? In ieder geval duidelijk een bericht dat de media haalt vanwege de komkommertijd. Een periode van het jaar waarin weinig nieuws te melden is omdat politici en veel anderen op vakantie zijn. F.A. Stoett omschrijft de komkommertijd als een slappe tijd, waarin weinig zaken gedaan worden, dus in de maand augustus, als er veel komkommers zijn en de handel over het algemeen niet zeer levendig is.

En dat is elk jaar hetzelfde liedje. Een massale uittocht naar vakantiebestemmingen gaat op een gegeven moment plaatsvinden en Nederland gaat op de waakvlam. Er is ineens geen nieuws meer, op televisie zijn er louter herhalingen te zien, de Nederlandse politiek heeft zomerreces, het WK-voetbal en de Tour de France zijn voorbij dus wat is er nog te melden op internet, radio, tv en in de krant? Zomerbijlages verschijnen met rubrieken als ‘mijn beest van de week’, ‘buiten slapers’ en ‘wat is jouw favoriete vakantie-eten’. Komkommernieuws. Maar ook commercieel nieuws, zoals de komkommerfabrikant die juist in komkommertijd zijn nieuwe snackkomkommers ludiek introduceert. De fabrikant van orthopedische hulpmiddelen, zoals prothesen, die in de zomer onderzoekt hoe mensen op het strand reageren op strandbezoekers met een prothese.

Tijd om het nieuws een handje te helpen. Journalisten zitten verlegen om onderwerpen, dus grijp die kans om jouw bedrijf, organisatie, onderwerp of onderzoek op dit moment groots en meeslepend in de media te krijgen. We creëren graag met je mee. En, als je bang bent dat niemand het onder ogen komt vanwege de vakantie; geen zorgen. De meeste vakantiegangers blijven hun mobiel checken of kopen een Nederlands krantje om de ochtend ontspannen mee te beginnen.

Pauline van den Brandhof – Adviseur Mediarelaties
Mayke Jacobs – Senior Expert Creativiteit

Ik denk echter dat er nog een ander belangrijk argument is, namelijk: de zorg is booming business. De place to be. Daar gebeurt het. Vanuit mijn grote voorliefde voor verandertrajecten, is de zorg het walhalla voor een vakgek zoals ik. Maar ook als verandermanagement niet je ding is, is de zorg een bijzondere branche om voor te mogen werken. Binnen ons bureau biedt de ene na de andere collega zich aan voor mijn zorgklanten. ‘Want daar worden zoveel mooie opdrachten gedaan’ en ‘Kun je ook nog eens iets voor de maatschappij betekenen’. En ook collega-bureau’s hebben gemerkt dat je in de zorg moet zijn, zo conludeert Zorgvisie (juli 2010).

Hoog tijd dat de zorgmedewerkers zelf dat ook in de smiezen gaan krijgen en zich er ook naar gaan gedragen. Dat wil zeggen uit gaan dragen dat het een dynamische branche is om voor te werken. Niet alleen op directie-, beleids- of specialistenniveau, maar ook op het niveau van ‘handen aan het bed’. Dat is niet alleen maar zwaar, onderbetaald en vies werk. Maar juist een branche waar je uitgedaagd wordt creatief te zijn, een waardevolle dienst te bieden, zelfredzaamheid van de klant te waarborgen, maar ook ‘n beleving bieden van ‘in goede handen zijn’ en dat alles ook nog eens met leuke collega’s.

Zodra dit beeld naar buiten wordt gebracht, zal de zorg voor anderen, die eerst de zorg als minder voor de hand liggende nieuwe werkgever zagen, aantrekkelijker worden. Afgezien van de oplossing voor de arbeidsmarktproblematiek, denk ik dat het tevens een tegengeluid biedt voor de overflexibele en Calimero-achtige houding van het huidige personeel. Er komt een nieuwe wetgeving die het werk bijna onmogelijk maakt en toch ziet de zorgmedewerker weer kans om het in te passen en het vele werk in nog minder tijd en met minder materiaal te kunnen volbrengen. Het kan dus wél, denkt de politiek en de volgende beperkende maatregel staat alweer op de agenda.

Door het toevoegen van nieuw bloed aan de vaste kern zorgmedewerkers kan er een ideale samenwerking ontstaan. Het zittende personeel biedt het warme bad voor de nieuwelingen en kunnen de kneepjes van het vak leren. Maar de nieuwe kunnen zorgen voor een andere blik op zaken door alleen al de vraag te stellen ‘Waarom doen we dit zo’. Een antwoord als ‘Zo doen we dat al jaren’ is dan niet meer toereikend. De oude garde leert op een nieuwe manier naar het bestaande werk te kijken.

Er komt weer een gezonde balans in de zorg bij de medewerkers, met behoud van flexibiliteit en met toevoeging van veranderbereidheid en assertiviteit. Fijn voor de zorgmedewerker én voor de klant!

Na de vorige kabinetsformatie wilde de regering ‘honderd dagen luisteren’ naar de mensen in het land. Op zichzelf best een sympathiek initiatief. De nieuwe bewindslieden gingen op werkbezoek, er werden dialogen met de samenleving georganiseerd. Vrij Nederland: Met de kennis van nu was het de grootste beginnersfout die Balkenende had kunnen maken. De parlementaire pers vond het maar niets dat honderd dagen lang niet de vertrouwde wandelgangen maar probleemwijken als de Kruiskamp en Woensel-West de place to be waren.” “We wilden laten zien dat het kabinet op een andere manier met de burger wilde omgaan,”zei minister Rouvoet. “Maar we hebben de negatieve beeldvorming onderschat.” Ook initiatiefnemer van de tournee Jack de Vries heeft achteraf spijt: “Die honderd dagen tournee hadden we niet moeten doen. Daardoor ontstond het beeld van een kabinet zonder daadkracht.”

Naar de kiezer luisteren is moeilijk, luisteren is moeilijk. Binnen Bex* werkt een groep adviseurs aan een beter begrip van luisteren in een intervisiegroep. We doen dat onder meer aan de hand van Otto Scharmer’s Theorie U. Die theorie zet aan om op een andere manier naar de wereld te kijken en te leren van de toekomst zoals deze zich aan ons openbaart. Het boek stimuleert een manier van luisteren te identificeren die in staat stelt om de toekomst beter vorm te geven. Dat is nodig omdiepgaande veranderingen te realiseren in onze samenleving en het bedrijfsleven. Stimulerend!

Op 24 augustus a.s. geeft professor Noëlle Aarts een college onder de titel Luister eens… in onze Zomeracademie met als co-referent Rob Eijsermans. Hoe we beter vorm kunnen geven aan onze ambities als we luisteren, staat centraal in deze bijeenkomst. Ik ben benieuwd of er ook politici komen…

Uit recent onderzoek van Trouw blijkt dat steeds meer raadsleden in Nederland hun vergaderingen afwerken zonder dat er journalisten in de zaal zitten. Uit de raadsledenenquête die Trouw in juni hield, blijkt dat slechts 29 procent van de raadsleden tevreden is over de manier waarop de lokale journalistiek hun werk volgt. Acht procent geeft aan dat de lokale politiek helemaal niet of nauwelijks nog door journalisten gevolgd wordt.
Ik vind dat niet zo gek, want die ene journalist die is overgebleven bij het plaatselijke krantje moet niet alleen bij die raadsvergaderingen zijn, maar ook bij al de andere plaatselijke gebeurtenissen. Daarnaast zijn journalisten vaak een soort veredelde notulisten van de raadsvergaderingen. En, daar ben je geen journalist voor. Bovendien zitten ze niet op zes uur durende vergaderingen te wachten waar een besluit uitkomt dat weinig betekent voor de leefomgeving van mensen. Dan schrijven ze er niet over. Ze zoeken hun verhalen over de lokale politiek steeds meer buiten de raadszaal. Ze gaan het dorp in, doen onderzoek en ondervragen organisaties en bedrijven.
Maar, de stukjes over de plaatselijke sport- en feestevenementen komen hierdoor wel in de vergetelheid. Lever daarom zelf tekst aan! Iedereen blij; die ene overgebleven journalist kan zich storten op de gemeentelijke besluiten en jouw bijdrage staat erin.  Klik hieronder voor een voorbeeld van een bijdrage van mij aan het Kompas, regiokrant in Landsmeer, Oostzaan en Amsterdam Noord.

Manege Twiske Kompas 29062010