Afschaffing numerus fixus: foute idee-fixe

vrijdag 29 januari 2010 door Rob Eijsermans / senior adviseur

anatomielesDe Raad voor de Volksgezondheid en Zorg brengt vandaag een advies uit aan de ministers Klink en Plasterk over de opleiding geneeskunde aan de Nederlandse universiteiten. Vanochtend hoorde ik bij het NOS-journaal dat één van de kernpunten in het advies is dat de numerus fixus (= limiet op het aantal studenten) afgeschaft moet worden. Daarvoor in de plaats moet selectie ‘aan de poort’ komen. Selectie op basis van cijfers. Zelden heb ik me zo geïrriteerd aan een advies van een commissie. Ik vind dit héél slecht. Ook vanuit het oogpunt van communicatie.

Honderd jaar geleden ben ik geslaagd met een 5 voor wiskunde. Ik wijd dat aan een volstrekt ongeïnspireerde leraar en mijn toenmalige puberhouding die zei dat ik geen wiskunde nodig had om naar het conservatorium te gaan. Toen ik jaren later een blauwe maandag economie ging studeren had ik ineens goede punten voor wiskunde. Snapt u waar ik naar toe wil?

Selectie op basis van cijfers is in mijn ogen prehistorisch. Cijfers zeggen niets over iemands geschiktheid voor een vak. Er gaat een volstrekt verkeerd signaal uit van selectie op basis van cijfers. Is het echt zo dat de vwo’er met de hoogste punten de beste arts wordt? Is het echt zo dat menselijke waarden, communicatieve vaardigheden, compassie en inlevingsvermogen minder waard zijn dan kille kennis? Nee toch?!

In mijn beleving heeft de medische wereld de laatste jaren steeds beter gesnapt dat een arts meer is dan een wandelende medische encyclopedie. De ouderwetse, sociaal minder vaardige onder de artsen (specialisten) zijn er steeds minder. Er is aandacht voor bijscholing en training. Dat is een ontwikkeling die goed is, die tot betere medische zorg leidt. Dat moeten we vasthouden.

Volgens mij snapt de Raad voor de Volksgezondheid en Zorg er niets van. Je krijgt het idee dat de raad bemensd wordt door hooggeleerde artsen die de groei naar een menselijkere medische wereld onvoldoende gevolgd en begrepen hebben. Ik vraag me af of ze zich op een goede manier verdiept hebben in de behoefte van patiënten. En of ze doorhebben dat de huidige generatie schoolverlaters (ook de vwo’ers) heel anders omgaan met kennis, kennisverwerving en kennistoepassing. En cijfers. Kan iemand de Raad misschien adviseren?

Laat een reactie achter