Ik heb het uit. Vanuit het werk zijn we gestimuleerd Tribes (van Seth Godin) tot ons te nemen. In het begin heb ik me even door het hoge ‘Yes we can’-gehalte moeten worstelen. Maar toen ik eenmaal door het über-Amerikaanse heen kon lezen, verschenen een heleboel prikkelende, ja zelfs inspirerende passages. En mooie oneliners als:

Als je niet over de top bent, maak je geen schijn van kans om dingen te laten gebeuren.

Leiders schoppen herrie.

Initiatief = geluk.

Faalangst wordt overschat als excuus.

Charismatisch zijn maakt je geen leider. Leider zijn maakt je charismatisch. Charismatisch zijn is een keus, geen gave.

Seth concludeert dat gebrek aan geloof het enige is wat je tegenhoudt om iemand te worden die dingen kan veranderen. Geloof dat je het kunt. Geloof dat het de moeite waard is. Geloof dat een misser niet meteen het einde van alles betekent. Deze laatste zin verkleint op slag m’n angst om fouten te maken. Daarnaast biedt een zin als ‘De kunst van leiderschap is het begrijpen wanneer een compromis onacceptabel is’ mij een extra reden om tegendraads te blijven.

Seth omschrijft ketters als leiders die tegen de status quo in durven te gaan. Na het lezen meen ik opeens de ketter in mijzelf te herkennen en ben ik er nog trots op ook. Dit voelt net zo als toen ik, door me te verdiepen in het enneagram, concludeerde dat ik het type Romanticus (nummer 4, ofwel het ‘Groots-en-meeslepend-wil-ik-leven’-type) ben. Normaal wil ik me niet zo in hokjes laten drukken, maar deze labels zitten als gegoten.

Dit item is geplaatst op woensdag 17 februari 2010 om 10:50 en is opgeslagen onder Communicatie, Management. U kunt de reacties op deze post volgen middels de RSS 2.0 feed. U kunt een reactie achterlaten, of 'trackbacken' vanuit uw eigen website.