Ik sta buiten bij één van mijn klanten. Ik zie een trapje in de grond verdwijnen. Daar schijnt het te zijn.. Het sociaal café van de gemeente Venray. De maandelijkse bijeenkomst voor (oud)medewerkers na werktijd. Daar vind ik herinneringen. 

Hoe ver kun je integreren bij een klant? Nou, dat kan heel ver gaan. Ik werk al een tijd voor de gemeente Venray. Ik werk er aan de communicatie rondom de renovatie van het gemeentehuis. Het gemeentehuis wordt namelijk grondig gerenoveerd, alle ambtenaren gaan verhuizen naar een tijdelijke locatie en bij terugkomst gaat iedereen op een andere manier, flexibel werken. En dat vraagt nogal wat communicatieve inspanningen. Natuurlijk communiceren we extern met omwonenden, inwoners, verenigingen etc., maar de nadruk ligt vooral op de interne communicatie.

En die werd afgelopen donderdag wel heel intern. Eén van de leuke, creatieve dingen waar ik op dit moment mee bezig is een digitaal herinneringenboek. Het oude gebouw wordt gemoderniseerd. Maar de herinneringen gaan niet verloren, die bundelen we. Ik verzorg de techniek, de vormgeving en zorg er voor het boek gevuld wordt met herinneringen. Maar….

Daarvoor ben je afhankelijk van mensen die deze met zich meedragen, foto’s in hun albums hebben en de bereidheid om ze met je te delen. En die bereidheid is er; dat begreep ik wel uit de mail die ik ontving. In het sociaal café zou dit hét onderwerp van gesprek worden. Daar moest ik dus bij zijn.

Dus ik stap een beetje onwennig die donkere kelder in, kijk wat om me heen. Ik zie geen bekenden en degene die enthousiast op mijn mail reageerde, is ziek. Wat doe ik hier dan? Tussen medewerkers en oud medewerkers van de gemeente die mij niet kennen en zich ook duidelijk afvragen wie ik ben. Mijn verschijning kennen ze dan niet, maar mijn naam was inmiddels wel al bekend…

 Ik werd bedolven onder geweldige herinneringen. Van immense klimplanten in één van de kamers tot het bewust af laten gaan van het brandalarm tijdens een bezoek van onze koningin. Enthousiasme alom. En na vier glaasjes jus beklim ik het trapje naar boven. Met een stevige grijns op mijn gezicht. Dit komt goed!

Dit item is geplaatst op dinsdag 2 maart 2010 om 18:20 en is opgeslagen onder zonder onderwerp. U kunt de reacties op deze post volgen middels de RSS 2.0 feed. U kunt een reactie achterlaten, of 'trackbacken' vanuit uw eigen website.