Resultaatgericht en bescheiden. Het zijn karaktereigenschappen die mij sinds jaar en dag typeren. Prima eigenschappen zou je denken. Maar 2010 is het jaar van accountability. Goed werk afleveren en daarmee netjes de communicatiedoelstellingen behalen is niet voldoende. Zelfs als ik een duidelijke bijdrage lever aan de organisatiedoelstellingen schiet ik als communicatiedeskundige tegenwoordig tekort. Ik ga dan namelijk voorbij aan een essentieel onderdeel van het vak: aan het inzichtelijk maken van die bijdrage.

Accountability wordt ook wel omschreven als het afleggen van verantwoording. Wat investeer ik en wat levert dat me op, willen interne- en externe opdrachtgevers weten. Als ze dan ook nog vragen naar meetbare resultaten slaat de paniek in alle hevigheid toe. Want communicatie is niet alleen rationeel. Sterker nog, communicatie is eigenlijk altijd emotioneel. En emotie is niet te vatten in feiten en cijfers. Om mijn bijdrage met communicatie goed over het voetlicht te brengen moet ik dus andere vaardigheden inzetten. Daar is persoonlijke impact- en overtuigingskracht voor nodig. En ja, dan moet ik die bescheidenheid toch maar eens laten varen.

Emotie en ratio: gaan die wel samen als we het hebben over accountability? Ik ben er nog niet uit, maar ga op zoek naar een antwoord. Resultaatgerichtheid komt daarbij dan wel weer goed van pas.

Dit item is geplaatst op donderdag 4 maart 2010 om 12:13 en is opgeslagen onder Accountability. U kunt de reacties op deze post volgen middels de RSS 2.0 feed. U kunt een reactie achterlaten, of 'trackbacken' vanuit uw eigen website.