Niet de stenen bijl, de pijl-en-boog, het eten van vlees of zelfs de uitvinding van het wiel onderscheidden ons van de aap. Koken, dat was het begin van onze evolutie als mens. De strekking van bovenstaande theorie stond deze week in The New York Times en vanochtend las ik het op de Food Industry linkedin group waarbij ik aangesloten ben. Als adviseur van het team Food & Consumerlifestyle, volg ik de trends en discussies op het gebied van voeding immers op de voet.

Volgens de bedenker van de theorie, professor Richard Wrangham (antropoloog en apenkenner) zijn onze grote hersens en de vorm van ons lichaam het product van een voedzaam dieet.

De hogere voedingswaarde van dit dieet konden we alleen bereiken door ons voedsel te gaan koken. Hierdoor kregen we meer energie uit ons eten en hadden we tijd om andere dingen te doen dan herkauwen, jagen of wortels zoeken. Waren we toch aan het koken op een vuurtje, dan konden we er natuurlijk meteen gezellig samen omheen zitten en met elkaar praten. Hierdoor werd samenwerken ook een stuk makkelijker. Ons ‘snellere’ eten zorgde dus voor talrijke neveneffecten, die ons maakten tot wie we nu zijn.

Sinds die tijd hebben we uiteraard niet stilgezeten. Onze manier van eten is sneller en sneller geworden en de energie uit voeding steeds hoger. Met dank aan de voedingsindustrie is eten beschikbaar op elke hoek van de straat en op elk moment van de dag. Ons lichaam kan deze snelle ontwikkeling niet bijbenen. Onze hersenen zijn nog steeds geprogrammeerd om voorraden energie vast te leggen in de vorm van vetreserves om in barre tijden te overleven. Daarom hebben we ook een voorkeur voor energierijke happen en krijgen we honger als we voedsel zien of ruiken.

Ons leven is echter veranderd. Als we willen, hoeven we niet meer te bewegen. We rollen uit ons bed, de auto in naar ons werk en weer terug. Energierijk voedsel hebben we minder nodig. Het gevolg zien we om ons heen. Mensen worden steeds dikker, omdat we veel energierijk voedsel tot onze beschikking hebben en steeds minder bewegen. Kortom: we kunnen onze energie niet meer kwijt.

Is slow food of zelfs raw food de oplossing? Moeten we terug naar het voedsel van onze grootouders, onze voorouders of zelfs van de chimpansees? Of zorgt dat in plaats van voor een evolutie voor een devolutie? Het boek van Richard Wrangham ‘Catching Fire: How Cooking made Us Human’, is nog niet eens gepubliceerd en zorgt nu al voor een leuke discussie op het internet

Dit item is geplaatst op vrijdag 24 april 2009 om 13:29 en is opgeslagen onder In de media, Werk en Privé. U kunt de reacties op deze post volgen middels de RSS 2.0 feed. U kunt een reactie achterlaten, of 'trackbacken' vanuit uw eigen website.