“Elke organisatie kan worden getroffen door een crisis met verstrekkende gevolgen voor veiligheid en gezondheid van mensen, continuïteit en imago.” Dit weten is één ding, het aan den lijve ondervinden is een tweede. Een willekeurige blik op de recente headlines laat zien dat heel veel organisaties nu te maken hebben met een crisis. Situaties die niet zijn op te lossen met reguliere bedrijfsprocedures. Situaties die veel tijd, geld en energie kosten. Om nog maar niet te spreken over eventuele persoonlijke gevolgen.
Een poosje geleden twitterde ik tijdens een bijeenkomst over crisiscommunicatie de vraag wat nu eigenlijk goede crisiscommunicatie is. Een vriend reageerde door te zeggen dat je als organisatie gewoon moet voorkómen dat je in een crisis belandt, dan heb je helemaal geen crisiscommunicatie nodig. Het is een wat naïeve, maar nog steeds voorkomende gedachte. En natuurlijk moet je alles doen om de kans op bepaalde risico’s te minimaliseren, maar 100% uitsluiten is helaas onmogelijk. Dat hebben al veel organisaties ervaren – zelfs al hebben ze een grondige screening van potentiële medewerkers, vergaande maatregelen op het gebied van brandveiligheid en/of uitgebreide hygiëneprotocollen. Die ene keer dát er iets gebeurt zijn crisismanagementvaardigheden en communicatie bepalend voor de uitkomst.
Weet je voor welke risico’s jouw organisatie gevoelig is? Of er een crisismanagementplan is? Wanneer dit voor het laatst is geüpdate? Wie het crisisteam is? Of hun bereikbaarheid regelmatig wordt getest? En wanneer de laatste oefening of training was? Inderdaad: toch maar voorbereiden op een crisis.