John Leerdam

Snel pas ik de scenario’s in mijn hoofd aan en bedenk wat dit voor gevolgen heeft voor mijn boodschap. Ook de redactie herkent de nieuwswaarde direct. Kathleen Ferrier moet even wachten met haar verhaal over Martin Luther King. Leerdam zit in het NOS Journaal van 8 uur, dus dat item komt er meteen achteraan. Weer een kwartier minder voorbereidingstijd. En het is pas net bekend geworden.

Ik weet het niet! Zo begon ook de redactionele column Stekel in de Volkskrant van vandaag. Natuurlijk gaat dat over John Leerdam. Als volksvertegenwoordiger word je geacht veel te weten. Over veel zaken een mening te hebben. Een stevige mening liefst. Maar veel belangrijker nog is dat je eerlijk bent. Authentiek. Dat je je niet laat opjagen door een journalist. Dat je je niet laat bedotten door de joviale jongen met die microfoon die jou graag ‘als persoon’ beter wil leren kennen. Wat dat betreft is het online spelletje van Giel Beelen ‘Gaat ie mee of zegt ie nee’ misschien flauwe schoolkrantjournalistiek. Tegelijkertijd is het de realiteit van vandaag.

John Leerdam is graag in de media, is gevoelig voor complimenten en praat makkelijk mee over een breed scala onderwerpen. Over de niet-bestaande band Glen & the Kuckucks, over Sharon (die al jaren in coma ligt) en over de straatterrorist Jael Jablabla. Bij zo’n naam zou je toch onraad moeten ruiken, zou je denken.

Toch jammer om door een deejay te grazen te worden genomen. En onnodig. Een paar tips die je kunnen helpen om authentiek – en overeind – te blijven:

• Wees altijd en overal alert en voorbereid op mogelijke vragen van media, zeker als Kamerlid.

• Pas op voor de aardige journalist: laat je niet verleiden tot een al te informeel gesprek.

• Ken je valkuilen, want die kent een goede journalist ook. Blijf kort en bondig, weid niet te veel uit.

• Blijf eerlijk: bied aan om het uit te zoeken en kom erop terug. Maak bijvoorbeeld gebruik van je smartphone en neem een paar minuten om te kijken waar het over gaat. Òf het ergens over gaat. Met als gevolg dat het voor de journalist opeens niet zo’n interessant item meer is.

Het vergt zelfvertrouwen om te zeggen dat je iets niet weet, schreef de Volkskrant al. Dat klinkt eenvoudig, maar is voor de politicus nog steeds een verdraaid lastig zinnetje: Ik weet het niet!

Klik hier voor de uitzending van radio 1.

Klik hier voor het interview met John Leerdam.

No Story No Glory ligt namelijk sinds vanochtend in de winkels. En met een startoplage als van dit boek, vreesde ik dat er toch heel wat bomen voor moeten zijn omgehakt. En zelf ben ik dol op bossen, ik mag er graag in wandelen. Dus zag ik me de komende tijd al excuusboompjes planten in het regenwoud, met rubberlaarzen en een poncho en een schep in de druipende regen, en dan zo’n ielig boompje met klontje aarde vasthouden en toch glimlachen. En dan een heel veld vol. Want wat groen is, moet groen blijven. Maar gelukkig wees Saskia van de uitgeverij me op pagina 4 van het boek, waarop naast het FSC logo is te lezen dat het papier van een verantwoorde herkomst is. Dat logo bevat een boompje, dus dan zal het wel goed zitten.

Maar laten we eerlijk zijn: ik ben dol op boeken, maar ik ben vooral dol op gedrukte boeken. Die ruiken, die voelen, die wegen, die verkleuren. Boeken leven. Ik weet dat het inmiddels beter, efficiënter en digitaler kan, maar een eerste e-book uitreiken lijkt me een koude bedoening, met usb-sticks enzo. Laatst las ik over een digitaal signeersysteem en ook dat leek me niet je dat. Nee, geef me dan toch maar een boek van papier, met een rug en een omslag en een leeslint. En met pagina’s waar je de hoekjes van kunt omvouwen als er iets moois op staat.

Gisteren was het zover: de presentatie van No Story No Glory, op kantoor bij Bex* in Amsterdam. Mijn collega’s waren er, wat vrienden en bekenden en natuurlijk de uitgever. Er werd gespeecht en ik mocht het eerste exemplaar aan Noud Bex overhandigen. Altijd een glorieus moment om een boek dan echt de wereld in te sturen. Daarna was er een rij voor de signeertafel, en ook dat is mooi. En daarna was er drank en eten. Glorytelling, noemde een goede vriend het. Vanaf nu is het wachten op de eerste recensies. Ik ben heel benieuwd.

Maar, om terug te keren naar het thema voor World Storytelling Day: vanaf volgende week verschijnt er wel degelijk ook een digitale versie van No Story No Glory. En dat komt heel goed uit, want mijn  iPad wil hem ook in zijn boekenkastje.

Het idee was begin januari door de uitgeverij in de mail aan me voorgelegd. Of ik van mijn nieuwe boek een voorpublicatie wilde in de Penthouse.  Doelgroep en lezersprofiel pasten perfect op elkaar. Ze hadden goede ervaringen met eerdere voorpublicaties in Penthouse en, ik moet zeggen, die zagen er gelikt uit. Ik zei meteen ja, en vond het een hele eer. Maar daarna begon er toch iets te knagen…

Afgelopen week zei mijn Saskia ineens tegen me: “weet je of je al in de Penthouse staat?” De schrik sloeg me om het hart, want daar had ik nog niet aan gedacht. Ik heb nog nooit van mijn leven een Penthouse gekocht. Vroeger, thuis, hadden we de leesmap, met daarin De Lach. Heel veel verder dan dat ben ik niet gekomen. Hoe moest ik in godsnaam controleren of en zo ja hoe ik in dat blad stond? Moest ik de uitgever bellen en het daar aan vragen? “Je moet er gewoon bij de Albert Heijn doorheen bladeren, dan weet je het meteen,” zei Sas. Ik zag me al midden tussen de huismoeders met kinderen door de Penthouse bladeren. Afkeurende blikken, kinderen die bij me werden weggehaald, en misschien nog wel erger. “Maar dan koop je hem toch gewoon?” En dat leek me uiteindelijk een betere oplossing. Niet in de Albert Heijn – denk nu aan uitgestalde boodschappen op de band, met daartussenin pontificaal de Penthouse, de covergirl zichtbaar voor iedereen - maar, iets discreter, bij de Bruna.

En zo geschiedde. Thuis heb ik het artikel snel doorgenomen. Ze hebben hoofdstuk 2 vrijwel in zijn geheel overgenomen, en er iets heel moois van gemaakt. Het ziet er prachtig uit en je kunt ook nog een gratis exemplaar winnen door een mailtje te sturen. En het mooiste is: ik ben nu een gepubliceerd auteur van de Penthouse! Mijn nieuwe boek ligt nu nog bij de drukker, het is er over twee weken. Als je niet kunt wachten en alvast wilt genieten van een sneak-preview, koop dan de Penthouse en geniet alvast van al het moois dat er in dit maartnummer is te vinden.

Aanleiding en de bestaande situatie

Wat nu innovatiefinwerk.nl is, bestond vorige week nog uit drie verschillende websites. Eén ervan heette nsvp.nl en die presenteerde het gros van het aanbod, maar dan vanuit de focus van de afzender, de stichting NSvP. De tweede oude site heette ook innovatiefinwerk, en presenteerde ook het gros van het aanbod, maar miste de informatie over de afzender. Daar kwam -en dat was de aanleiding voor de herinrichting- de content uit denkdivers.nl, een site die werd overgenomen van het ministerie van SZW, nog bij. Moesten we deze content in de bestaande mix gieten? Hoe zouden de bezoekers van die site dat waarderen? En bovendien, hoe moesten we dat doen?

Analyse en opzet van de nieuwe site

Analyse van het bestaande verkeer op deze sites leverde op dat juist de afzender, stichting NSvP, informatie bood waar bezoekers lang in rond bleven bladeren en ‘blij’ mee waren, maar dat de kenniscontent  veel slechter scoorde. Dit is vaker zo en mijns inziens een ondergeschoven kindje in web-analyse land: in de context van content moet de afzender binnen een paar seconden zichtbaar zijn. Veel bezoekers komen via een link of zoekactie pardoes midden in een site terecht. De eerste vraag die de bezoeker dan stelt is: heb ik vertrouwen in deze content. Waar ben ik terecht gekomen? Als ik dat als bezoeker niet binnen die korte tijd begrijp, dan ben ik weer weg, want dan neem ik niet eens de moeite om deze content tot me te nemen. De stichting NSvP heeft een goede naam als kennisinstituut op het gebied van innovatie van werk, dus deze afzender moet juist goed in beeld zijn.

Een tweede conclusie uit de analyse was dat de informatie te weinig hierarchisch was gebundeld. Als je de site nu bekijkt dan zie je gelijk dat de content binnen vier hoofdthema’s wordt aangeboden en daarbinnen in subthema’s. Los daar weer van is de informatie ook nog verbonden via tags. In de oude situatie waren er wel thema’s, maar veel meer en daarnaast heel erg veel tags. Ook dat tref ik vaker aan. Tags werken naar mijn mening alleen als ze een bepaalde generieke waarde hebben waar dus ook meerdere artikelen aan te koppelen zijn.

Het project

De analyse stuurde ons dus vrij snel naar een goede gestructureerde bundeling van alles, heldere landingspagina’s en een stevige positionering van de afzender en de schrijvers van de site. Dit geheel hebben we vervolgens tot in detail voorzien van haakjes richting Social Media en allerlei soorten uitnodigingen om verder te lezen. Daarna hebben we honderden artikelen met de hand afgestoft, opnieuw geplaatst of bijgeschreven of toch weggegooid.. heel hard gewerkt dus.

Fred Klopper van Miix tekende voor de techniek en het feitelijk bouwen, verbouwen en verhuizen van alles. Het is een Drupal implentatie die mooi gebruik maakt van de mogelijkheden van het pakket. Ik ben verantwoordelijk voor het concept, functioneel uitwerken en het opbouwen van de nieuwe structuur. Ingrid Kooijman werd in de loop van het project de beheerder en heeft het meeste afstofwerk gedaan en opdrachtgever Sonia Sjollema, de directeur van de NSvP heeft constant met ons meebewogen en besloten op hoofd- en bijlijnen. Hieke de Zeeuw heeft erg veel nieuwe content toegevoegd en Sonia geholpen met de hoofdlijnen en samen waren we een fantastische groep. Juist dat geduld om de details te laten kloppen, zonder hoofdzaken uit het oog te verliezen,… daar krijg je goede sites van.

Ik ben kortom beretrots op de geheel vernieuwde www.innovatiefinwerk.nl. Laat het me weten of je het met me eens bent of juist niet.

Dit klinkt grappig, maar het is wel echt waar: tot nu werden deze cijfers niet zo voor deze regio verzameld en al helemaal niet ontsloten. Daar is nu verandering in gekomen en dat maakt het profiel van onze regio sterker.

Onderin de index is te zien dat de index tot stand is gekomen door een samenwerking van de zeven gemeenten, kennisinstellingen en het bedrijfsleven van de regio, maar dat is natuurlijk niet helemaal waar: de index is ook tot stand gekomen door het design van Mooijekind Ontwerpers, het programmeerwerk van Four Digits en het geregel van mijzelf als projectleider en functioneel ontwerper. Vervolgens hebben er ook nog een heleboel mensen stapels data verzameld en ingevoerd, en overal teksten bij geschreven etc. etc. Niets komt vanzelf en hoe eenvoudiger het resultaat oogt.. precies.

Ga maar eens kijken bij www.stedendriehoekindex.nl

Journalist Joris Luyendijk doet antropologisch onderzoek naar de bankwereld in Londen. Daarover publiceert hij op een bankingblog van The Guardian. Eerder verbleef hij op verzoek van het bestuur van Nieuwspoort een maand lang in het perscentrum in Den Haag als Nieuwspoortrapporteur. “Niemand van het bestuur dat mij aanstelde kon precies vertellen wat dat was, en ik heb niet doorgevraagd.” Luyendijk mocht schrijven wat hij wilde. Het boekje “Je hebt het niet van mij, maar…” is ook een verslag van zo’n antropologische zoektocht. Luyendijk doet daarin enkele ontdekkingen. Een: er is sprake van verstrengeling van politici, lobbyisten, woordvoerders en journalisten. Twee: de Haagse stolp is beslagen, de Nederlandse politieke cultuur is ondoorzichtig. Drie: Nederlandse politici krijgen minimale ondersteuning. Het boekje van Luyendijk leest heerlijk weg en maakt veel duidelijk over de kijkcijfer-cultuur op televisie. Tegenwoordig is per seconde bij te houden wanneer kijkers wegzappen.  Als kijkers wegzappen bij een optreden van een politicus, kan die politicus nieuwe uitnodigingen voor deelname aan programma’s wel vergeten.

Wie een populair geschreven boek wil lezen en toch wat op wil steken over de pers en de publieke opinie, leest “Mark Rutte is lesbisch” van Raoul Heertje. Iedereen heeft iets te verkopen, stelt Heertje. En iedereen speelt steeds een rol. Hij vertelde erover bij Pauw en Witteman: klik HIER om dat te bekijken.

Met aandacht voor de stem kan je hele performance verbeteren, weet ik als trainer. Psycholoog Elizabeth Ebbink is professioneel operazangeres. Zij schreef “Ik hoor het aan je stem” over het verbeteren van leiderschap, effectiviteit en impact door stemtraining. Het is een heerlijk boek vol voorbeelden (de lezer kan via QR-codes naar youtube films) en tips. Hoe maak je contact met luisteraars? Hoe kom je vastberaden over?

,,Mijn hemel is de Majesteit stiekum lid geworden van GroenLinks?”, twitterde Geert Wilders over de kersttoespraak van de koningin, waarin ze een lans brak voor duurzaamheid en milieu. Het is niet voor het eerst dat Wilders kritiek uit op de kerstboodschap van de koningin. Vier jaar geleden zat die volgens hem ,,vol multiculti-onzin”. Wat Geert Wilders consequent doet is zijn boodschap framen: hij creëert een eigen werkelijkheid. Met framen selecteer je informatie om aan te sluiten bij de interpretatie van de doelgroep. Je sluit aan bij hun beleving, normen en waarden. Kern van het framen is dat mensen zich voor een groot deel laten leiden door gevoel. In Framing Matters geven verschillende auteurs een state-of-the-art overzicht van framen toegepast op onderhandelen en communicatie: het boek bestaat uit drie gedeelten, theorie, toepassingen en reflectie. In het toepassingengedeelte staat een Nederlandse case, beschreven door Noëlle Aarts.

Door Facebook en Twitter worden we steeds exhibitionistischer. Stine Jensen schreef het essay voor de maand van de filosofie. Vlot als altijd. Dit is nou typisch een boek waarvan werkgevers hopen dat werknemers het lezen. Een aanrader ook om dialogen en discussies in organisaties op gang te brengen over internetgedrag en social media.

Je hebt het niet van mij, maar… / Joris Luyendijk, ISBN 9789057594250 uitgeverij Podium
Mark Rutte is lesbisch / Raoul Heertje, uitgeverij Contact
Ik hoor het aan je stem / Elizabeth Ebbink, ISBN 9789046811528 Nieuw Amsterdam Uitgevers
Framing matters / William A. Donohue ea, ISBN 9781433111495, Peter Lang
Echte vrienden / Stine Jensen, uitgeverij Lemniscaat

Sinds september 2009 begeleidt Bex*communicatie samen met Fontys een studentenbureau van Fontys. Met ingang van het nieuwe studiejaar is er een nieuw team studenten dat invulling geeft aan dit bureau. Op onze blog schrijven ze met regelmaat over hun ervaringen.

Met de gehele delegatie van Communicatie Bij de Hand zijn we de afgelopen maand twee keer op bezoek geweest bij Bex*communicatie om een aantal cursussen te volgen. Een uitgewezen kans om onze presentatieskills te verbeteren door middel van twee workshops van Serge, op het gebied van presentatie- en mediatechniek. Als je weet dat voor 90% van de bevolking spreken in het openbaar een van de grootste angsten is, dan leken deze workshops voor de hand te liggen.

Presenteren leer je het best door het te doen en te blijven oefenen. Best spannend, als je door een echte professional beoordeeld wordt op je presentatieskills. Het zweet begon zelfs uit te breken toen Serge zei: “Over vijf minuten geven jullie allemaal een pitch over jezelf”. En ik kan je zeggen, dat klinkt een stuk makkelijker dan dat het is! Naderhand kreeg je je eigen pitch terug te zien, wat voor een aantal confronterend was. Wel erg leerzaam, wij weten nu dat een goede houding waarbij je stevig staat en een glimlach op je gezicht wonderen kunnen doen. Inhoudelijk is het belangrijk om alleen nuttige informatie te delen. Door voorbeelden te geven kun je er een duidelijk en krachtig verhaal van maken.

Voorbereiden. Dat blijkt het succes van een goede presentatie te zijn. Denk je verhaal uit en oefen hardop voor de spiegel. Een tip waar we eigenlijk een beetje lacherig over waren. Na de twee cursussen zien wij in dat het echt zo is. Als je goed voorbereid bent, ben je zelfverzekerd en overtuigd van je eigen verhaal. Alleen dan kun je het bij andere mensen overbrengen.

Het waren twee super leuke en leerzame cursussen die mij, en de rest van het team, naar een hoger niveau hebben gebracht betreffende onze presentatie technieken. Hoe BijdeHand je ook denkt te zijn, of hoe goed je ook meent te kunnen presenteren… Het kan altijd beter!

Marijn Prijs
Communicatie Bij de Hand

Sociale media brengen geen nieuw gedrag.
Zodra organisaties te maken krijgen, of actief worden op Social Media, ontstaat de discussie of bij nieuw gedrag nieuwe regels horen. Maar als je er even langer over nadenkt, moet je toch al snel tot de conclusie komen dat  Social Media in esentie niet zoveel nieuwe soorten gedrag heeft gebracht. Het succes ervan wordt nu juist bepaald door het gegeven dat Sociale Media zo perfect aansluiten op gedrag dat we allang hadden. Wel hebben ze aan bestaand menselijk gedrag nieuwe verschijningsvormen, nieuwe schaal en mogelijkheden gegeven. Maar ook voordat er Youtube was, werden er al voorstellingen tussen de schuifdeuren gegeven hoor. En ook in de kroeg vonden we het al leuk om te roddelen. En visitekaartjes wisselden we ook al uit voordat er Linkedin was. We kunnen het nu alleen heel veel makkelijker en sneller en onze kennisenkringetjes zijn steeds grotere cirkels geworden. Dat is echt nieuw. Maar, het belangrijkste echt nieuwe gegeven is het feit dat dat wat je deelt, vindt of vertoont vervolgens nooit meer verdwijnt.

Ons bestaande gedrag wordt nu op grote schaal zichtbaar en voor eeuwig vastgelegd
Deze twee gegevens: schaal en digitale eeuwigheid, vormen de kern van de angst die de raadgever is voor de roep om regels. Als je je mening geeft bij de koffieautomaatl, dan verdwijnt hij weer in de tijd en je kan altijd later nog zeggen dat je het nooit zo had bedoeld. Ook kan je, terwijl je praat, inschatten hoe je mening valt bij de ontvanger. Online werkt dat allemaal anders. Meningen kunnen heel anders terecht komen dan jij bedoelde en ze komen vooral, voordat je het weet, overal terecht en zijn dan niet meer terug te halen.

De manier waarop alle media nu aan elkaar verknoopt raken maken dat iedereen, zodra hij of zij een enigszins modern apparaat in handen heeft, of hij het wil of niet, een online werkelijkheid creëert. En wat je nu ziet is dat er een hele groep mensen verstart aan de rand van dit enorm prachtig opgetuigde zwembad en dat een ander groep mensen vrolijk van glijbaan naar waterbubbel dwarrelt, volkomen vrij feestend in dit nieuwe bad vol prachtige mogelijkheden.

Zwemmen leer je niet door regels, maar door te oefenen
We gaan dus allemaal zwemmen, of we het kunnen of niet en ons gespartel kan nog jaren na dato een rol kan spelen bij bijvoorbeeld een sollicitatie. Dat is waar we met z’n allen wat mee moeten. En dat vat je niet in regeltjes. Regels vertellen je wel hoe je moet zwemmen, maar kunnen het je nooit leren. Dat lukt je alleen als je oefent. Deze nieuwe schaal van ons gedrag en de eeuwige vastlegging ervan vergt van ons allemaal een persoonlijke en nieuwe vorm van bewustzijn over ons eigen publieke persona. We zijn altijd in een publiek zwembad, altijd on stage en onze kunstjes blijven eeuwig in de timeline.

Er is ook geen scheiding meer tussen de werk-persoon en de privé-persoon. En dat is wel iets waar organisaties hun personeel bewust van kunnen maken en waarover je in organisaties de discussie kunt starten. Want meer dan ooit zijn de medewerkers het bedrijf.  De online werkelijkheid van de medewerkers is levend onderdeel geworden van de online werkelijkheid van het bedrijf en vice versa. Ook daar zijn de cirkels verbonden.

Het is een zeer fascinerende ontwikkeling: er is niks nieuws onder de zon en tegelijkertijd is er een enorme sociale verschuiving gaande waarin het individu steeds machtiger en tegelijk steeds kwetsbaarder wordt, een transparantie waarin te veel mensen zich -mijns inziens- nog veel te naïef bewegen en daar zouden we het over moeten hebben, niet over richtlijnen om iets onder controle te krijgen dat allang ieders controle ontglipt.

Sinds september 2009 begeleidt Bex*communicatie samen met Fontys een studentenbureau van Fontys. Met ingang van het nieuwe studiejaar is er een nieuw team studenten dat invulling geeft aan dit bureau. Op onze blog schrijven ze met regelmaat over hun ervaringen.

Druk, druk, druk. Het eind is in zicht. De deadlines komen steeds dichterbij. Maar ondanks dat maken we genoeg tijd vrij om even te ontspannen.

Zo zijn we afgelopen week gezellig met de groep pizza gaan eten bij restaurant Sicilia en een lekker borreltje achteraf om aan een stukje teambuilding te werken. De sfeer was uitstekend en de pizza’s verrukkelijk. Opmerkelijk was nog dat een zeker persoon een vegetarische pizza bestelde met ham. Na een succesvolle avond zijn er ook lootjes getrokken voor een heus Sinterkerst feest midden december, inclusief cadeautjes en gedichten!  De een iets blijer dan de ander met het lootje dat werd getrokken. Maar gelukkig kunnen wij ons perfect in de doelgroep verplaatsen als echte communicatieprofessionals om zo tot een mooi cadeau te komen.

Ook wordt er genoeg afgelachen. Zo wordt regelmatig de grote ruimte bij Strijp S opgeschrikt door een ‘The Voice of Holland’- waardige uithaal op een liedje. Wanneer een carrière in de communicatiewereld niet voor ons in het verschiet ligt, kan Communicatie Bij de Hand altijd nog als popgroep verder.

Maar eerst nog even back to reality en het fantaseren over die zangcarrière stop zetten en door met de afronding van de projecten! De spanning neemt namelijk aardig toe nu de laatste Bij de Hand-weken zijn in gegaan. Zullen we ondanks de nog flink gevulde agenda’s onze doelstellingen op tijd halen? But you know what, we’re gonna rock it!

Ik was onder de indruk van de laatste shows. Eerst die enorme hoeveelheid zangers en acteurs die voor haar hun allermooiste liedjes kwamen zingen, de allermooiste woorden spraken. Van Aretha Franklin tot Will Smith en van Beyoncé tot Madonna. Oprah bijna constant in tranen. Op z’n  Amerikaans. Maar wel logisch. Ik bedoel: Madonna, Beyoncé, het zijn de minsten niet.

Na al dat feestgedruis kwam haar aller-allerlaatste show. Haar final farewell. Ik vond het mooi, hoe ze het deed. Een monoloog van een uur waarin ze terugkeek op haar finest moments. Waarin ze nog maar eens liet zien wat ze heeft bereikt met haar show, wat ze ermee losmaakte, wie ze ontving, wie ze blij maakte, wie ze groot maakte. Want we weten bijvoorbeeld natuurlijk allemaal dat Dr. Phil en Dr. Oz nooit zo succesvol geworden waren zonder haar.

Saai was ze ook wel eens. Als het weer eens ging over afvallen. Of over boeken waar ze lyrisch over was. Maar ze was vooral ook spraakmakend. Grappig. Ontroerend. Toen ze Michael Jackson mocht interviewen bijvoorbeeld. Toen ze met Elie Wiesel een bezoek bracht aan een besneeuwd Auschwitz. Toen iedereen uit het publiek met een auto naar huis ging. ‘You get a car, and you get a car, and you!’

Ach, wat was het mooie televisie. Het einde van de Oprah Winfrey Show: het einde van een tijdperk. Het is een beetje stiller geworden op tv.